THE END
Bugunu belki hep hatirlarim belki de hic aklimdan cikmaz. Bugun belki benim olum gunum belki de baskalarinin dogum gunu. Bilemem boyle seyleri bana hic sormazlar. Ama bugun bildigim bisey var ki. Sonu nereye varacagi belli olmayan bir yolda yuruyorum. Daha once vardi. Cocukca dusuncelerim, baskalarinin dogrulari ya da baskalarinin yanlislari. Bugun onlari kaybettim ben. Baskalari nasil isterse yasamak yerine kendim istedigim gibi yasadim tum hayatim boyunca. Ne istersem onu yaptim. Ama yine de vardi kendimce degismeyen baskalarinin fikirleri. Bugun onlari da kaybettim ben. Dibine kadar kaybettim, kaybettigim kadar oldum. Ben olmak istedigim kisilik icin kendimi kaybettim, oldurdum. Icimdeki cocugu oldurdum belki de. Insanlarin bana etki yapabileceklerini sandiklari bakislarini, baskilarini, kurallarini oldurdum. Sona ulastim belki de sonu goremeden. Sonucun ne olacagini goremeden ben sona ulastim. Uzun zamandir bunun icin ugrastim. Ve simdi bunu basardigimda ‘Ne oldu be, simdi ne olacak?’ dedigimde olmem gerektigini hissettim. Kaybedendim ben. En buyuk zaferin icinde kaybettim. Artik kendimi bir bulasici hastalik gibi hissediyorum. Koca bi bulasici hastalik. Kendi kendime bulastim. Baskalarina bulasmak istemiyorum. Zamanlar once kendimi cok temiz hissederken, suan bi bulasici hastaliktan birsey degilim. Maalesef ki bu beni oldurmuyor. Bana tum herseyimi, varligimi, hatta kendimi bile kaybettiriyor. Bana heyecanli gelen seylerden yoksun birakiyor. Kanima girmis bir damla ejderha kani gibi surukluyor beni yavasta olume. Acitiyor ve yakiyor. Yalnizlik kadar. Onca insan varken cevrende buyuk bir yalnizlik kadar. Aynalari kirip gelecegini bildigin ugursuzluk kadar. Ve umutsuzluk. Bulutlar kadar. Beni hic yalniz birakmayan gokyuzu kadar. Gokyuzunun benim uzerimde durmaktan utandigi kadar. Kucukken bulutlari pamuk sekeri misali yemek istedigim gunleri simdi buyuk bir istekle istiyorum. Denize deterjan dokulmuscesine kopurdugunu gormek istiyorum. Herseyi bi yana birakip cocukca hayallerimle mutlu olmak istiyorum. Ama yolun sonu gorundu ki, oluyorum..
-Eren Özkan
